در سر راه نفس آینه بخت آزماست

بسکه تلاش جنون جام طلب زد به خون

آبله پا کنون کاسه دست گداست

هستی کلفت قفس نیست صفابخش کس

قافله حیرت است موج گهر تا محیط

ای امل آوارگان صورت رفتن کجاست

معبد حسن قبول آینه زار است و بس