چون مژه دست دعای ناتوانان بر قفاست

بهره ای از ساز درد بینوایی برده ام

چون صدای نی، شکست استخوانم خوش نواست

در ضعیفی گر همه عجز است نتوان پیش برد

بیدل امشب نیست دست آهم از افغان تهی

روزگاری شد که این تار از ضعیفی بیصداست