بهره ای از ساز درد بینوایی برده ام

صبح و شام این گلستان انقلاب رنگهاست

وهم هستی را رواج از سادگیهای دل است

عکس را آیینه عشرتخانه نشو و نماست

چون صدای نی، شکست استخوانم خوش نواست

در ضعیفی گر همه عجز است نتوان پیش برد

چون مژه دست دعای ناتوانان بر قفاست