وهم هستی را رواج از سادگیهای دل است

سرخرو بودن به بزم گلرخان کار حناست

از ورق گردانی وضع جهان غافل مباش

صبح و شام این گلستان انقلاب رنگهاست

عکس را آیینه عشرتخانه نشو و نماست

بهره ای از ساز درد بینوایی برده ام

چون صدای نی، شکست استخوانم خوش نواست