چون صدای نی، شکست استخوانم خوش نواست

وهم هستی را رواج از سادگیهای دل است

عکس را آیینه عشرتخانه نشو و نماست

بهره ای از ساز درد بینوایی برده ام

در ضعیفی گر همه عجز است نتوان پیش برد

چون مژه دست دعای ناتوانان بر قفاست

بیدل امشب نیست دست آهم از افغان تهی