عکس را آیینه عشرتخانه نشو و نماست

از ورق گردانی وضع جهان غافل مباش

صبح و شام این گلستان انقلاب رنگهاست

وهم هستی را رواج از سادگیهای دل است

بهره ای از ساز درد بینوایی برده ام

چون صدای نی، شکست استخوانم خوش نواست

در ضعیفی گر همه عجز است نتوان پیش برد