از بس گذشته ام ز فریب جهان رنگ

گرداب ، بهر دانه من سنگ آسیاست

می جوشم از طبیعت آفات روزگار

هرجا شکست موج زند، حسرتم صداست

آیینه گربه پیش کشم عکس بر قفاست

گم کردگان چشمه آب حیات را

در دشت عجز تیغ تو انگشت رهنماست