گم کردگان چشمه آب حیات را

هرجا شکست موج زند، حسرتم صداست

از بس گذشته ام ز فریب جهان رنگ

آیینه گربه پیش کشم عکس بر قفاست

در دشت عجز تیغ تو انگشت رهنماست

تا چشم بازکرده ای از خود گذشته ای

زین بحر تا کنار همین یک بغل .شناست