آیینه گربه پیش کشم عکس بر قفاست

می جوشم از طبیعت آفات روزگار

هرجا شکست موج زند، حسرتم صداست

از بس گذشته ام ز فریب جهان رنگ

گم کردگان چشمه آب حیات را

در دشت عجز تیغ تو انگشت رهنماست

تا چشم بازکرده ای از خود گذشته ای