تا چشم بازکرده ای از خود گذشته ای

آیینه گربه پیش کشم عکس بر قفاست

گم کردگان چشمه آب حیات را

در دشت عجز تیغ تو انگشت رهنماست

زین بحر تا کنار همین یک بغل .شناست

چینی شود خموش بهک مو ی سرمه رنگ

با صدهزار موی خروش سرت چراست