چینی شود خموش بهک مو ی سرمه رنگ

در دشت عجز تیغ تو انگشت رهنماست

تا چشم بازکرده ای از خود گذشته ای

زین بحر تا کنار همین یک بغل .شناست

با صدهزار موی خروش سرت چراست

محو جمال ، ننگ فضولی نمی کشد

نظاره در قلمرو آیینه نارساست