که دست باده کشان تا به گردن میناست

به فیض می کشی ز دم شکوه آزادیم

سیاه مستی ما سرمه خموشی ماست

نمی رسد کف عشاق جز به ناله دل

ز خاک ما نتوان برد ذوق خرسندی

جو صبح اگر همه بر باد رفته دست دعاست

مقیم کوی امید از فنا چه غم دارد