ز خاک ما نتوان برد ذوق خرسندی

سیاه مستی ما سرمه خموشی ماست

نمی رسد کف عشاق جز به ناله دل

که دست باده کشان تا به گردن میناست

جو صبح اگر همه بر باد رفته دست دعاست

مقیم کوی امید از فنا چه غم دارد

غبار رهگذر انتظار، آب بقاست