جو صبح اگر همه بر باد رفته دست دعاست

نمی رسد کف عشاق جز به ناله دل

که دست باده کشان تا به گردن میناست

ز خاک ما نتوان برد ذوق خرسندی

مقیم کوی امید از فنا چه غم دارد

غبار رهگذر انتظار، آب بقاست

ز سیر عالم دل غافلیم ورنه حباب