ز سیر عالم دل غافلیم ورنه حباب

جو صبح اگر همه بر باد رفته دست دعاست

مقیم کوی امید از فنا چه غم دارد

غبار رهگذر انتظار، آب بقاست

سری اگر به گریبان فرو برد دریاست

به غیر خودسری از وضع دهر نتوان یافت

عبار نیز درین دشت پیش خود برپاست