حباب وار دربن بحر غیر خلوت دل

عبار نیز درین دشت پیش خود برپاست

به هر طرف که نهی گوش ، یاس می جوشد

جهان حادثه، ساز دل شکسته ماست

به گوشه ای که توان یک نفس کشید، کجاست

زبان حسرت مخمور من که ذرتابد

ز بس شکسته دلم ساغرم شکسته صداست