آن سوی چرخ برون آ ز خود و ساغر گیر

شور حاجت - نمک مایده استغناست

غره منشین به کمالی که کند ممتازت

بیشتر قطره گوهر شده ننگ دریاست

نشئه می به دل شیشه همین رنگ نماست

سجده ما نه چو زاهد بود !ز بی بصری

حلقه گردیدن ما حلقه چشم میناست