نشئه می به دل شیشه همین رنگ نماست

غره منشین به کمالی که کند ممتازت

بیشتر قطره گوهر شده ننگ دریاست

آن سوی چرخ برون آ ز خود و ساغر گیر

سجده ما نه چو زاهد بود !ز بی بصری

حلقه گردیدن ما حلقه چشم میناست

قدمی رنجه کن از عشرت ما هیچ مپرس