می کند ناز تو بر اهل نظر منع نگاه

تیغ ابروی تو را خاصیت آب بقاست

بسکه از عجز طلب داغ تمنای توام

در رهم نقش قدم آینه دست دعاست

جلوه و آینه محروم لقا، ر سم کجاست

مطرب بزم ادب ساز وفا شور دل است

بیخودیها نفس بال و پر عجز نواست