جلوه و آینه محروم لقا، ر سم کجاست

بسکه از عجز طلب داغ تمنای توام

در رهم نقش قدم آینه دست دعاست

می کند ناز تو بر اهل نظر منع نگاه

مطرب بزم ادب ساز وفا شور دل است

بیخودیها نفس بال و پر عجز نواست

یک جهان فضل و هنر خاک ره آگاهی ست