عمری ست ناز آینه عجز می کشیم

ما رابه قدر آبله ، آیینه زیر پاست

شوق فسرده از نگهی تازه می شود

یک برگ کاه شعله وامانده را عصاست

رنگ شکسته هم به مزاج دل آشناست

هرچند ما به گرد خرامش نمی رسیم

برگشته است آن مژه امیدها رساست