ما رابه قدر آبله ، آیینه زیر پاست

ما را فنا شکنجه پرواز شوق نیست

شبنم دمی که رفت ز خود جوهر هواست

ناآشنای صورت واماندگان نه ایم

شوق فسرده از نگهی تازه می شود

یک برگ کاه شعله وامانده را عصاست

عمری ست ناز آینه عجز می کشیم