ناآشنای صورت واماندگان نه ایم

از سایه سرو نیز درین بوستان دوتاست

ما را فنا شکنجه پرواز شوق نیست

شبنم دمی که رفت ز خود جوهر هواست

ما رابه قدر آبله ، آیینه زیر پاست

شوق فسرده از نگهی تازه می شود

یک برگ کاه شعله وامانده را عصاست