شبنم دمی که رفت ز خود جوهر هواست

آن کیست فکر بی بری از پاش نفکند

از سایه سرو نیز درین بوستان دوتاست

ما را فنا شکنجه پرواز شوق نیست

ناآشنای صورت واماندگان نه ایم

ما رابه قدر آبله ، آیینه زیر پاست

شوق فسرده از نگهی تازه می شود