از سایه سرو نیز درین بوستان دوتاست

عارف شکست رنگش از آگاهی ست و بس

بوی رسیدگی به ثمر سیلی جفاست

آن کیست فکر بی بری از پاش نفکند

ما را فنا شکنجه پرواز شوق نیست

شبنم دمی که رفت ز خود جوهر هواست

ناآشنای صورت واماندگان نه ایم