ما را فنا شکنجه پرواز شوق نیست

بوی رسیدگی به ثمر سیلی جفاست

آن کیست فکر بی بری از پاش نفکند

از سایه سرو نیز درین بوستان دوتاست

شبنم دمی که رفت ز خود جوهر هواست

ناآشنای صورت واماندگان نه ایم

ما رابه قدر آبله ، آیینه زیر پاست