آن کیست فکر بی بری از پاش نفکند

آب عقیق و نشئه می نیز خونبهاست

عارف شکست رنگش از آگاهی ست و بس

بوی رسیدگی به ثمر سیلی جفاست

از سایه سرو نیز درین بوستان دوتاست

ما را فنا شکنجه پرواز شوق نیست

شبنم دمی که رفت ز خود جوهر هواست