شوق فسرده از نگهی تازه می شود

شبنم دمی که رفت ز خود جوهر هواست

ناآشنای صورت واماندگان نه ایم

ما رابه قدر آبله ، آیینه زیر پاست

یک برگ کاه شعله وامانده را عصاست

عمری ست ناز آینه عجز می کشیم

رنگ شکسته هم به مزاج دل آشناست