یک قلم اجزای عالم توتیاست

عاجزی هم بال شهرت می کشد

بو شکست ساغر گل را صداست

بهر عبرت سرمه ای درکار نیست

بیخودی دل را عمارت گر بس است

خانه آیینه از حیرت بپاست

گر ز خود رستی نه صید است و نه دام