گر ز خود رستی نه صید است و نه دام

یک قلم اجزای عالم توتیاست

بیخودی دل را عمارت گر بس است

خانه آیینه از حیرت بپاست

چون شرر از سنگ بر در زد هواست

بی تمیزی از مذلت فارغ است

تا ز حاجت نیستی آگه غناست