چون شرر از سنگ بر در زد هواست

بیخودی دل را عمارت گر بس است

خانه آیینه از حیرت بپاست

گر ز خود رستی نه صید است و نه دام

بی تمیزی از مذلت فارغ است

تا ز حاجت نیستی آگه غناست

پیرگشتی از فنا غافل مباش