بلبلان را درچمن هر برگ گل دست دعاست

نی همین آشفته ای چون زلف داری روبه رو

همچو کاکل نیز یک جمع پریشان در قفاست

عمرها شد کز تمنای بهار جلوه ات

کشته تیغ تمنا را درین گلزار شوق

همچو گل یک خنده زخم شهادت خونبهاست

غنچه تا دم می زند موج شکست آینه است