غنچه تا دم می زند موج شکست آینه است

بلبلان را درچمن هر برگ گل دست دعاست

کشته تیغ تمنا را درین گلزار شوق

همچو گل یک خنده زخم شهادت خونبهاست

دانه دل را خیال گردش رنگ آسیاست

تا ز چشم التفات تیغ او افتاده ام

بخیه را بر روی زخمم خنده دندان نماست