بخیه را بر روی زخمم خنده دندان نماست

غنچه تا دم می زند موج شکست آینه است

دانه دل را خیال گردش رنگ آسیاست

تا ز چشم التفات تیغ او افتاده ام

غافل از عبرت فروشیهای عالم نیستم

هرکف خاکی اپن صحرا به چشمم توتیاست

روشن است ازبند بندم وحشت احوال دل