غافل از عبرت فروشیهای عالم نیستم

دانه دل را خیال گردش رنگ آسیاست

تا ز چشم التفات تیغ او افتاده ام

بخیه را بر روی زخمم خنده دندان نماست

هرکف خاکی اپن صحرا به چشمم توتیاست

روشن است ازبند بندم وحشت احوال دل

هر گره در کوچه نی ناله ای را نقش پاست