هرکف خاکی اپن صحرا به چشمم توتیاست

تا ز چشم التفات تیغ او افتاده ام

بخیه را بر روی زخمم خنده دندان نماست

غافل از عبرت فروشیهای عالم نیستم

روشن است ازبند بندم وحشت احوال دل

هر گره در کوچه نی ناله ای را نقش پاست

عاجزی را پیشوای سعی مقصد کرده ایم