امید می تپد و نامه در پر عنقاست

کسی ستمکش نیرنگ اتحاد مباد

تو بیوفا نه ای اما جدایی تو بلاست

جنون پیامی اوهام داغ یاسم کرد

به وهم نشئه آزادگی گرفتاریم

چو صبح آن چه قفس موج می زند پر ماست

به خاک میکده اعجاز کرده اند خمیر