نیست تشویش خر و بارت به غیر از عذر لنگ

سرمه دان را میل انگشت تحیر بر لب است

ذره ای در دشت امکان از هوس آزاد نیست

صبح و شام اینجا غبارکاروان مطلب است

گرتوانی رفتن از خود بیخودی هم مرکب است

در بیابانی که ما راه طلب گم کرده ایم

کرم شبتابی اگردر جلوه آیدکوکب است