ذره ای در دشت امکان از هوس آزاد نیست

ناله چون از لب برون آمد هوایش قالب است

از فریب سرمه ساییهای آن چشم سیاه

سرمه دان را میل انگشت تحیر بر لب است

صبح و شام اینجا غبارکاروان مطلب است

نیست تشویش خر و بارت به غیر از عذر لنگ

گرتوانی رفتن از خود بیخودی هم مرکب است