ناله چون از لب برون آمد هوایش قالب است

هرکه را دیدیم درس وحشت ازبر می کند

مخمل آفاق طفلان جنون را مکتب است

جان بیرنگی ست هرکس بگذرد از قید جسم

از فریب سرمه ساییهای آن چشم سیاه

سرمه دان را میل انگشت تحیر بر لب است

ذره ای در دشت امکان از هوس آزاد نیست