از فریب سرمه ساییهای آن چشم سیاه

مخمل آفاق طفلان جنون را مکتب است

جان بیرنگی ست هرکس بگذرد از قید جسم

ناله چون از لب برون آمد هوایش قالب است

سرمه دان را میل انگشت تحیر بر لب است

ذره ای در دشت امکان از هوس آزاد نیست

صبح و شام اینجا غبارکاروان مطلب است