سرمه دان را میل انگشت تحیر بر لب است

جان بیرنگی ست هرکس بگذرد از قید جسم

ناله چون از لب برون آمد هوایش قالب است

از فریب سرمه ساییهای آن چشم سیاه

ذره ای در دشت امکان از هوس آزاد نیست

صبح و شام اینجا غبارکاروان مطلب است

نیست تشویش خر و بارت به غیر از عذر لنگ