گرد بلند و پست نفس گر رود به باد

خاموشی حباب طلسم سلامت است

فرش است فیض هر دو جهان در صفای دل

آیینه از قلمرو صبح سعادت است

بام و در بنای هوس جمله رفعت است

عمری ست دل به غفلت خودگریه می کند

این نامه سیه چقدر ابر رحمت است