کو دماغ آنکه ما از ناخدا منت کشیم

شرم آن روی عرقناک آبیاررحمت است

قدردان غفلت خودگر نباشی جرم کیست

آنچه عصیان خوانده ای آیینه دار رحمت است

کشتی بی دست و پاییها کنار رحمت است

نیست باک از حادثاتم در پناه بیخودی

گردش رنگی که من دارم حصار رحمت است