به چه امید کنون پا به تعلق فشریم

دوش با ناله دلی بود که توام برخاست

گرد جولان توام لیک ندرد طاقت

آنقدر باش که من نیز توانم برخاست

تنگ شد آن همه این خانه که دل هم برخاست

چون سحر بیدل از اندیشه هستی بگذر

از نفس هرکه اثر یافت ز عالم برخاست