تهمت وضع غرور از ناتوانی می کشیم

نام هرگز جز در افواه از نگینها برنخاست

ما و من از صاف طبعان انفعال فطرت است

تا فرو ناورد سر، قلقل ز مینا برنخاست

ناله تعظیم غم دل بود از ما برنخاست

دامن دل از غبار آه چین پیدا نکرد

از تلاش گربادی چند صحرا برنخاست