ز هست خویش مزن دم که در محیط ادب

تو خسته بالی و این سبزه دست صیاد است

غبار هستی من ناله می دهد بر باد

دگرچه می کنی ای اشک وقت امداد است

حباب را نفس سرد خویش جلاد است

به قید جسم سبکروح متهم نشود

شرر اگر همه در سنگ باشد آزاد است