تو خسته بالی و این سبزه دست صیاد است

صفای سینه غنیمت شمار و عشرت کن

که کار تیره دلان چون غبار بر باد است

ز سایه مژه اوکناره گیر، ای دل

غبار هستی من ناله می دهد بر باد

دگرچه می کنی ای اشک وقت امداد است

ز هست خویش مزن دم که در محیط ادب