غبار هستی من ناله می دهد بر باد

که کار تیره دلان چون غبار بر باد است

ز سایه مژه اوکناره گیر، ای دل

تو خسته بالی و این سبزه دست صیاد است

دگرچه می کنی ای اشک وقت امداد است

ز هست خویش مزن دم که در محیط ادب

حباب را نفس سرد خویش جلاد است