سحر چوآینه گیرد نفس شب تار است

کشیده سعی هوس رنج دشت ودرورنه

رهی که پای تو نسپرده است هموار است

حیاکنید به پیری زوانمود طرب

چه ممکن است ز افتادگی گذشتن ما

که خوابناک ضعیفیم و سایه دیوار است

به این گرانی دل بیدل از من مایوس